شام و ماوراءالنهر سفر كرد . در شاش ( چاچ ) به خدمت ابو جعفر محمّد بن حكم بن على الحجبى رسيد و از او كسب فيض نمود . در بخارا از ابو اسحاق ابراهيم بن محمّد رازى استفاده كرد . در بغداد از ابو الحسين على بن محمّد بن شران سكرى ، ابو الحسن محمّد بن احمد بن زرقويه بزاز ، ابو الحسن احمد بن محمّد بن صلت بن محبر و نيز در بصره از ابو عمر قاسم بن جعفر هاشمى بهره برد . او در كوفه منصب قضاوت داشت و از استاد گران‌قدر ابو عبد اللّه محمّد بن عبد اللّه جعفى استفاده كرد . او همچنين در سامرا به خدمت ابو الحسن على بن احمد بن رفاء سامرى و در دمشق به حضور ابو الحسن على بن داود مقرى رسيد و از آنان كسب دانش نمود . وى از دوستان احمد بن سليمان بن حذام بود . احمد بن سليمان گفت : بخشى در كتاب معجم الشيوخ ، از ابو اسحاق فراء بلخى نقل مىكند : من در كشّانيه خدمت ابو على حاجبى رسيدم و از او استفاده نمودم ابو الحسن بن فراس نفاته گفت : فراء از جمله بزرگان واسط ، بصره و شام بشمار مىرفت . او مردى حافظ قابل اعتماد و ثقه بود . تأليفاتى از او در بلخ به‌جا مانده است . [ 9 ] ابراهيم بن ايّوب جوزجانى ابراهيم بن ايّوب جوزجانى ، از محدّثان برجستهء عصر خود بود . بااين‌حال ، علما دربارهء اقوالش اختلاف‌نظر دارند ؛ برخى مانند ابو العرب در كتاب الضعفاء از قول ابو طاهر احمد بن محمّد بن عثمان مقدّسى چنين مىگويد : ابراهيم بن ايّوب جوزجانى ضعيف است . ابو العرب مىگويد : ابو طاهر از حديث‌شناسان و نقادان روايات در مصر است وى مىافزايد : من در كتاب ابن ابى حاتم ديدم نضر بن هشام اصفهانى و عبد الرزاق بن بكر اصفهانى از ابراهيم جوزجانى روايت نقل كرده‌اند . مؤلّف كتاب الحافل ، او را مجهول مىداند . بعضى را عقيده بر آن است كه جوزجانى